Υπάρχει ένας πόνος που δεν λέγεται, που στέκεται αόρατος μέσα στον χώρο, βαραίνει την ψυχή και σφίγγει την καρδιά χωρίς φωνή. Κάθε στιγμή μοιάζει να επαναλαμβάνεται, σαν κύμα που χτυπάει ξανά και ξανά, κι εκείνος παραμένει ακίνητος μέσα σε αυτή τη θλίψη, βιώνοντας την ένταση χωρίς να μπορεί να την αλλάξει. Δεν είναι απλώς έλλειψη· είναι μια φωτιά που καίει χωρίς να καταστρέφει, μια φλόγα που αναγκάζει την ύπαρξη να χτυπά πιο γρήγορα, πιο δυνατά, ακόμα κι όταν η λύση φαίνεται μακριά.Κάθε μέρα φέρνει μαζί της ένα ίδιο κενό, μια ανείπωτη ανάγκη για κάτι που δεν μπορεί να επιστρέψει. Και όμως, μέσα σε όλο αυτό υπάρχει μια αθέατη δύναμη. Ο πόνος γίνεται φως και σκοτάδι μαζί, κρατάει την ψυχή ζωντανή, δείχνει την ένταση της καρδιάς και την ικανότητα της αγάπης να διαπερνά ακόμα και τη σιωπή. Είναι σαν να ζει μέσα σε έναν κύκλο που δεν τελειώνει, σαν κάθε στιγμή πόνου να είναι και απόδειξη ότι η αγάπη υπάρχει, ακόμη κι όταν δεν μπορεί να φανεί ή να ακουστεί.
Ο πόνος δεν ζητά κατανόηση, δεν περιμένει συγχώρεση. Απλώς υπάρχει, ακατέργαστος, γυμνός, σαν πληγή που πονάει αλλά μαθαίνει κανείς να ζει μαζί της. Κάθε σκέψη, κάθε ανάσα, κάθε στιγμή μέσα σε αυτό το κενό, δείχνει πόσο δυνατή είναι η αίσθηση της λαχτάρας και πόσο βαθιά μπορεί να χτυπάει η καρδιά.Και ίσως, στο τέλος, αυτός ο πόνος να μην φύγει ποτέ. Ίσως να είναι το μόνο που μένει καθαρό και αληθινό, η απόδειξη ότι η αγάπη δεν πεθαίνει, ακόμα κι όταν η παρουσία της δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή στον έξω κόσμο. Όσο βαθύτερα πονάει η ύπαρξη, τόσο πιο ζωντανή μένει μέσα σε αυτό το συναίσθημα. Και ίσως αυτός να είναι ο μοναδικός τρόπος να την προστατεύει αφήνοντάς την να υπάρχει, να ζει μέσα του, αθέατη, αληθινή, απαράλλαχτη.
