Κάποιοι νομίζουν ότι η ενημέρωση και η επικοινωνία είναι παιχνίδι με κανόνες που αποφασίζουν μόνοι τους. Ποιος θα μάθει, ποιος θα μείνει απέξω, ποιος θα φαίνεται και ποιος όχι. Στην πρώτη ματιά φαίνεται αθώο μια «μικρή παράλειψη» εδώ, μια «ξεχασμένη ειδοποίηση» εκεί. Στην πράξη, όμως, η επαναλαμβανόμενη επιλογή ποιος υπάρχει και ποιος όχι, αποκαλύπτει στρατηγική. Μια στρατηγική που δεν έχει καμία σχέση με τον επαγγελματισμό αλλα με τη μικροπολιτική.
Το πιο ειρωνικό σε αυτό το θέατρο είναι η ψευδαίσθηση ελέγχου. Κάποιοι νομίζουν ότι με την επιλεκτική ενημέρωση, ακόμα και σε βασικές στιγμές δείχνουν δύναμη ή ικανότητα. Στην πραγματικότητα δείχνουν μόνο έλλειψη σεβασμού προς όσους προσπαθούν, αδυναμία να συνεργαστούν και την παιδική λογική του «ποιος θα μείνει απέξω σήμερα».
Η ειρωνεία είναι ότι όποιος παίζει με τον αποκλεισμό των άλλων νομίζει ότι κερδίζει χρόνο ή κύρος. Στην ουσία, χάνει το ένα και μοναδικό που μετράει: την αξιοπιστία του. Κι όσο περισσότερο προσπαθεί να κρύψει τη μικροπρέπειά του κάτω από αβλεψίες και δικαιολογίες, τόσο περισσότερο φαίνεται πως η αβλεψία δεν είναι τυχαία, αλλά επιλογή.
Η αλήθεια είναι απλή: η δουλειά δεν είναι προσωπικό παιχνίδι. Κανείς δεν κερδίζει όταν η ενημέρωση γίνεται εργαλείο αποκλεισμού. Οι παραλείψεις, δεν μένουν κρυφές, οι αποκλεισμοί δεν ξεχνιούνται και η αξιοπιστία ποτέ δεν επιστρέφει με δικαιολογίες. Στο τέλος, όποιος νομίζει ότι επιλέγει ποιος υπάρχει και ποιος όχι, μαθαίνει με σκληρό τρόπο ότι ο κόσμος παρατηρεί, θυμάται και δεν συγχωρεί εύκολα.
