Η 15η Αυγούστου 1940, ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ήταν ημέρα εθνικού και θρησκευτικού εορτασμού στην Τήνο. Χιλιάδες πιστοί είχαν συγκεντρωθεί στο νησί για να τιμήσουν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, ενώ στο λιμάνι βρισκόταν αγκυροβολημένο το ελληνικό ελαφρύ καταδρομικό «Έλλη» (Διοίκησης Πλοιάρχου Χαράλαμπου Εσκιτζόγλου), σε αποστολή τιμητικής παρουσίας για τη γιορτή.
Η Ελλάδα βρισκόταν ήδη σε τεταμένο κλίμα με την Ιταλία του Μουσολίνι. Παρά το ότι τυπικά επικρατούσε ειρήνη, η ιταλική προπαγάνδα και οι προκλήσεις στα Βαλκάνια έδειχναν ότι η σύγκρουση ήταν κοντά. Η παρουσία της «Έλλης» στην Τήνο είχε και συμβολικό χαρακτήρα: επίδειξη σημαίας και ηθικής υποστήριξης στον λαό
Το πρωί της 15ης Αυγούστου, την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη η λιτανεία της εικόνας, το ιταλικό υποβρύχιο Delfino πλησίασε αθέατο. Στις 08:25 εκτόξευσε τρεις τορπίλες προς το αγκυροβολημένο ελληνικό πλοίο. Μία χτύπησε την «Έλλη» στη μέση περίπου του σκάφους, προκαλώντας μεγάλη έκρηξη και φωτιά. Οι άλλες δύο τορπίλες αστόχησαν, αλλά χτύπησαν την ξηρά και ένα μικρό ελληνικό επιβατηγό, χωρίς ανθρώπινες απώλειες σε αυτά.
Η «Έλλη» υπέστη ανεπανόρθωτες ζημιές και βυθίστηκε λίγες ώρες αργότερα. Εννέα ναύτες σκοτώθηκαν και δεκάδες τραυματίστηκαν.
Παρά τα αδιάσειστα στοιχεία για την ιταλική προέλευση της επίθεσης, η ελληνική κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά απέφυγε τότε την άμεση κήρυξη πολέμου, επιλέγοντας να μην δώσει στον εχθρό το πρόσχημα για πρόωρη σύρραξη. Ωστόσο, ο ελληνικός λαός υποδέχθηκε το γεγονός ως προειδοποίηση και προσβολή, η οποία λίγους μήνες αργότερα, στις 28 Οκτωβρίου 1940, θα απαντηθεί με το ιστορικό «Όχι».Ο τορπιλισμός της «Έλλης» θεωρείται το πρώτο πολεμικό πλήγμα κατά της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πριν ακόμη την επίσημη είσοδό της στη σύρραξη. Η ημέρα αυτή συμβολίζει την ύπουλη και απρόκλητη επίθεση, αλλά και την ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση της Ελλάδας μέχρι τη στιγμή που θα ήταν έτοιμη να πολεμήσει.
